-
Dyrektor Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej we Wrocławiu dr hab. Kamil Dworaczek zaprasza na uroczyste oznaczenie grobu Mieczysława Urbanowicza insygnium „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski” - Sobótka, 25 czerwca 2026
Mieczysław Urbanowicz urodził się 2 kwietnia 1922 r. jako syn Michała i Bronisławy w miejscowości Krużyki, w powiecie samborskim, w województwie lwowskim. Szkołę powszechną ukończył w 1936 r. Następnie uczęszczał do Gimnazjum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Samborze. Jego edukacja została przerwana wskutek wybuchu II wojny światowej.
Po wkroczeniu Niemców w 1939 r., a następnie w związku z przekazaniem tych ziem Związkowi Sowieckiemu na mocy ustaleń paktu Ribbentrop–Mołotow, został deportowany na Syberię, gdzie pracował jako robotnik leśny.
W 1941 r., po uzyskaniu informacji o formowaniu się polskich oddziałów na dalekim wschodzie Rosji, po kilkumiesięcznej wędrówce udało mu się dotrzeć do Kujbyszewa. Początkowo został przydzielony do formującej się 5. Dywizji Piechoty, do kompanii karabinów maszynowych i moździerzy 13. Pułku Piechoty. W listopadzie 1941 r., w obecności generała Sikorskiego, złożył przysięgę wojskową.
Na początku 1942 r. znalazł się wraz z dywizją w Uzbekistanie. W marcu został oddelegowany do batalionu spadochroniarzy przy Sztabie Armii Polskiej. Jednak na krótko przed wyjazdem macierzystego oddziału do Iranu zachorował na czerwonkę. Po wyleczeniu powrócił do polskich oddziałów i otrzymał nowy przydział do Kompanii Administracyjnej Kwatery Głównej 2. Korpusu. Podczas pobytu w Iraku i Palestynie został jednak skierowany do Kompanii Transportowej Kwatery Głównej, gdzie po ukończeniu odpowiednich kursów służył jako mechanik samochodowy i elektryk.
W styczniu 1944 r. przydzielono go do 11. Batalionu Łączności i w szeregach tej jednostki trafił do Włoch. W Campobasso został oddelegowany do sztabu brytyjskiej 77. Dywizji w Cervaro, nieopodal Monte Cassino. Po walkach o klasztor został przydzielony do Korpusu Francuskiego i wraz z nim pod koniec sierpnia 1944 r. wziął udział w lądowaniu w południowej Francji – pomiędzy Tulonem a Marsylią.
Podczas przejazdu kolumną z Grenoble do Lyonu został ostrzelany przez niemiecką artylerię. W kolumnie wybuchła panika, a Mieczysław Urbanowicz został potrącony przez amerykańską ciężarówkę, która zabiła i raniła kilku innych żołnierzy oraz oficerów. Tego samego dnia został odesłany do szpitala polowego. Trzy dni później ewakuowano go do Włoch. 13 stycznia 1945 r. został zwolniony ze szpitala i ponownie wziął udział w kampanii włoskiej. Od 2 lutego do 2 maja 1945 r. służył zarówno w swojej macierzystej jednostce – Kompanii Transportowej Kwatery Głównej 2. Korpusu Polskiego – jak i w Kwaterze Głównej 8. Armii Brytyjskiej.
Po zakończeniu wojny większa część polskich oddziałów powróciła do Wielkiej Brytanii. On pozostał we Włoszech i w listopadzie 1945 r. ożenił się z Włoszką. Następnie został przydzielony do Obozu Rozmieszczenia nr 2 w Ankonie. Służbę na terenie Włoch pełnił aż do repatriacji do Polski, która nastąpiła 1 maja 1947 r.
Po demobilizacji wraz z żoną i dzieckiem wrócił do Polski i osiedlił się w Żmigrodzie. Z racji służby w 2. Korpusie Polskim oraz posiadania żony Włoszki był w komunistycznej Polsce regularnie obserwowany przez służby bezpieczeństwa. Spotykał się również z licznymi utrudnieniami w codziennym funkcjonowaniu ze strony władz państwowych.
Został odznaczony Gwiazdą za Wojnę 1939–1945, Gwiazdą Italii, Gwiazdą Francji i Niemiec, Medalem Obrony, Medalem Wojennym 1939–1945, Odznaką Pamiątkową 2. Korpusu, Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.