Instytut Pamięci Narodowej - Wrocław

Biorącym udział w uroczystości, życiorys majora Benedykta Serafina przedstawił Przemysław Mandela z Oddziałowego Biura Upamiętnienia Walk i Męczeństwa Instytut Pamięci Narodowej Oddział we Wrocławiu. Odprawiona została także modlitwa, a przybyłe delegacje złożyły wiązanki kwiatów na grobie. W uroczystości udział wzięła także młodzież ze Szkoły Podstawowej nr 83 we Wrocławiu.

Benedykt Serafin ur. 08.04.1893 r. w Kwasowicach, zm. 02.12.1978 r. we Wrocławiu

Od najmłodszych lat czynnie zaangażowany w ruch niepodległościowy na terenie austro-węgierskiej wówczas Galicji. W latach 1912-1914 działał w Polskich Drużynach Strzeleckich był także aktywnym członkiem Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”. W 1915 roku został zmobilizowany do armii austro-węgierskiej, walczył na frontach wschodnim i włoskim, gdzie dosłużył się stopnia porucznika.

Ciężko ranny w 1917 roku leczył się w szpitalu, po wyjściu z którego otrzymał przydział do 57. Pułku Piechoty Ziemi Tarnowskiej, w większości złożonym z Polaków, którzy w listopadzie 1918 roku masowo zasili szeregi odtwarzającego się Wojska Polskiego. Do marca 1919 roku Benedykt Serafin walczył na froncie ukraińskim, gdzie dowodził najpierw kompanią, a w pewnym momencie nawet batalionem. Ranny w walkach, został z dniem 1 stycznia 1920 roku awansowany do stopnia kapitana i przydzielony na stanowisko dowódcy kompanii sztabowej i adiutanta pułku w 79. Pułku Piechoty.

Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej pozostał w służbie, uzyskując w sierpniu 1924 roku awans do stopnia majora. W okresie międzywojennym służył jako dowódca batalionu 81. Pułku Piechoty w Grodnie, a następnie komendanta Powiatowej Komisji Uzupełnień w Grodnie (1931-1939). We wrześniu 1939 roku objął komendę nad zmobilizowanym batalionu wartowniczego nr 31 w tym mieście. Po 17 września był w zasadzie najbardziej gorącym zwolennikiem obrony miasta i de facto dowódcą obrony miasta przed Sowietami.

Odmówił wykonania rozkazu opuszczenia miasta i pozostawał w nim do 22 września, kiedy to wycofał się z wciąż podlegającymi mu siłami do Puszczy Augustowskiej. Stamtąd przeszedł na Litwę, gdzie został internowany. Zwolniono go z internowania w marcu 1940 roku ze względu na fakt, iż od poniesionych ran w 1919 roku był w zasadzie inwalidą.

W październiku 1941 roku przybył do Buzułuku, gdzie formowały się oddziały Armii Polskiej w ZSRR. Służył jako referent w I Oddziale Sztabu Dowództwa Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, a następnie jako komendant uzupełnień dla 9. Dywizji Piechoty. W wojsku służył do marca 1946 roku, kiedy został przeniesiony w stan spoczynku.