STANISŁAW SALWIRAK ps. Wrona pochowany w OBORNIKACH ŚLĄSKICH. Urodzony na ziemi kieleckiej. W latach 1938–1939 odbywał służbę wojskową w 4 Pułku Piechoty w Kielcach. Na Westerplatte przybył 31 marca 1939. W czasie obrony placówki we wrześniu 1939 w stopniu starszego legionisty walczył w wartowni nr 4. Po kapitulacji ulokowany został w obozie jenieckim Stalag I A. Po półrocznym pobycie wywieziony do Westfalii, skąd skierowany został do pracy. W lutym 1942 przedostał się w rodzinne strony. Po trzech miesiącach ukrywania się został schwytany przez niemiecką żandarmerię. Został wywieziony na roboty przymusowe w głąb Rzeszy. Po raz drugi udało mu się uciec, po czym i wrócił w rodzinne strony. Tam nawiązał kontakt z Armią Krajową i wstąpił w jej szeregi pod pseudonimem "Wrona". We wrześniu 1945 przyjechał na Ziemie Odzyskane. Zajął gospodarstwo we wsi Rościsławice gm. Oborniki Śląskie. Zmarł w 1999 roku.
JAN NOWAK pochowany w ZAWONI. Urodzony na ziemi kieleckiej. W 1936 roku został przeznaczony do piechoty. W latach 1938-1939 czynną czynną służbę wojskową odbywał w 4. Pułku Piechoty w Kielcach. 23 marca 1939 r. został odkomenderowany na Westerplatte. Bronił jako celowniczy wartowni nr 6. Po kapitulacji był jeńcem wojennym w Stalagu I A, latem 1942 r. trafił do obozowego szpitala. Lekarze uznali go za niezdolnego do pracy i odesłali do miejsca zamieszkania. Po zakończeniu wojny wyjechał z rodziną na Ziemie Odzyskane. Przyjechał na ziemię trzebnicką do Zawoni gdzie zajął 8 hektarowe gospodarstwo. Zmarł w 1996 roku.
MIECZYSŁAW FALKOWSKI pochowany we WROCŁAWIU - W latach 1938-1939 czynną służbę wojskową odbywał w 86. Pułku Piechoty w Mołodecznie (ob. Białoruś), skąd na Westerplatte przybył 13 sierpnia 1939 r. W czasie obrony walczył na placówce "Łazienki". Był kontuzjowany. W niewoli przebywał w stalagach: I A w Prusach Wschodnich, I B w Holnensteinie i II B w Falibostel. Poznał tam Weronikę, z którą po wkroczeniu wojsk alianckich w 1945 r. powrócił do kraju. W 1946 r. pobrali się i wyjechali do Wrocławia. Zmarł w 1996 roku.
EUGENIUSZ GRABOWSKI pochowany w WAŁBRZYCHU (większość życia mieszkał w Kowarach a pracował w Jeleniej Górze) Urodzony na ziemi białostockiej. Powołany do służby wojskowej 5 listopada 1935 r. do 14. Dywizjonu Artylerii Konnej w Białymstoku. 15 maja 1936 r. jako prymus szkoły podoficerskiej został bombardierem, a 11 listopada 1936 r. mianowany kapralem. Od października 1937 r. był w wojsku kapralem nadterminowym. 10 stycznia 1939 r. został skierowany do szkoły podoficerskiej zawodowej w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Na Westerplatte przybył jako działonowy 30 lipca 1939 r. W czasie obrony był dowódcą działa artyleryjskiego, a po jego rozbiciu zajął stanowisko ogniowe z lekkim karabinem maszynowym i granatami ręcznymi z obstrzałem na basen, bramę kolejową i morze, dla wypełnienia luki po utracie zbombardowanej wartowni nr 5. Był ranny odłamkiem w głowę i kontuzjowany. Do niewoli jenieckiej trafił do obozu Stalag I A. Po wyzwoleniu pierwszym zajęciem była praca na roli w Kramarzewie. W grudniu 1945 r. osiadł na stałe w Kowarach, pracując w handlu w Jeleniej Górze. Zmarł w 2001 r.
