English version
Głos zabrał m.in. wicewojewoda dolnośląski Jarosław Kresa podkreślając wagę projektu OCALAMY dla naszej wspólnej tożsamości i pamięci. Biogram Wacława Jastrzębskiego przygotował i zaprezentował Przemysław Mandela z OBUWiM.
W uroczystości wzięli udział m.in. rodzina Rotmistrza Jastrzębskiego, jego córka Jolanta, wnuczka i prawnuczka, przedstawiciele Stowarzyszenia Rodzina 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich, w tym rekonstruktorzy oraz przedstawiciele Związku Piłsudczyków.
Projekt Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN we Wrocławiu OCALAMY. Przedsięwzięcie realizowane od 2018 wspólnie z Dolnośląskim Urzędem Wojewódzkim. Wyróżniamy osoby, które w sposób szczególny były zaangażowane w walkę o Niepodległą Rzeczpospolitą. Na kilkudziesięciu dolnośląskich nekropoliach uhonorowaliśmy już ponad sto grobów insygnium Ojczyzna Swemu Obrońcy. W wielu wypadkach zapobiegamy fizycznej likwidacji mogił ludzi zasłużonych i ważnych dla naszej wspólnej historii.
Wacław Jastrzębski ur. 04.05.1894 r. w Kijowie, zm. 03.02.1964 r. we Wrocławiu. Syn Józefa i Olimpii z d. Gerdziejewskich. Absolwent Szkoły Handlowej i oficer Wojska Polskiego. Karierę wojskową zaczął w 1915 roku wstępując do 2 szwadronu kawalerii Legionu Puławskiego armii rosyjskiej. Brał udział w walkach tej jednostki na froncie do września 1916 roku, kiedy został oddelegowany do Mikołajewskiej Szkoły Wojskowej, którą ukończył w lutym 1917 roku, otrzymując przydział na dowódcę plutonu w 275. Zapasowego Pułku Piechoty oraz awans na chorążego-korneta. Stamtąd w grudniu 1917 roku przeniesiono go do dowództwa korpusu 3. Armii rosyjskiej w charakterze oficera łącznikowego. Po rewolucji bolszewickiej i stopniowym rozkładzie struktur armii rosyjskiej zasilił skład III. Korpusu Polskiego. Po jego likwidacji przez Austriaków w czerwcu 1918 roku został internowany i przewieziony do Polski. Tutaj we wrześniu 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego, zasilając szeregi 1. Pułku Dragonów. Jego stopień został zweryfikowany na podporucznika. Brał udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim, w tym Operacji „Zima” Wojska Polskiego na terenie Łotwy i wyzwolenia Dyneburga spod okupacji Armii Czerwonej. Za udział w tych walkach został wyróżniony przez dowódcę Grupy Operacyjnej, generała Edwarda Rydza-Śmigłego pochwałą w rozkazie z grudnia 1919 roku. Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku. Uzyskał awans do stopnia porucznika. Został m.in. adiutantem dowódcy Pomorskiego Okręgowego Inspektoratu Jazdy. Od 1922 roku rozpoczął służbę w 18. Pułku Ułanów Pomorskich. W tym czasie ukończył także kurs w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Pełnił funkcję dowódcy szkoły podoficerskiej 18. Pułku Ułanów. Od 1925 roku pracował jako wykładowca i instruktor w Szkole Podchorążych Rezerwy w Śremie. Dwa lata później otrzymał przydział do 20 szwadronu 6 Brygady Korpusu Ochrony Pogranicza. W międzyczasie uzyskał również awans do stopnia rotmistrza. Po służbie w KOP, powrócił w szeregi 18. Pułku Ułanów, z którym wziął udział w walkach podczas Kampanii 1939 roku. W trakcie walk dostał się do niewoli niemieckiej, w której powrócił dopiero w 1945 roku. Osiadł we Wrocławiu, gdzie zmarł w 1964 roku.
Przemysław Mandela
INSTYTUT PAMIĘCI NARODOWEJ – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu